Τα νέα του 902

Αυστηρώς Λαϊκόν – 23 και 30 Απριλίου, 22:00

2 εκπομπές αφιερωμένες στον Δημήτρη Μητροπάνο

Σε δύο δίωρες εκπομπές, ο Αλέκος Δεληγιάννης επιλέγει τα σημαντικότερα τραγούδια από τη 45χρονη πορεία του Δημήτρη Μητροπάνου στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Από τα τραγούδια του Ζαμπέτα και τα πρώτα σαρανταπεντάρια, στον Άγιο Φεβρουάριο του Μούτση, από τις μεγάλες επιτυχίες των Παπαβασιλείου και Μουσαφίρη, στα Πικροσάββατα του Θεοδωράκη, τα Νυχτέρια του Κουγιουμτζή, τα Συναξάρια του Χατζηνάσιου. Τα χρόνια του ’90, Τόκας, Σπανός, Μικρούτσικος, Παπαδημητρίου, Κορακάκης…

Διαφορετικοί σταθμοί σε ένα ταξίδι με ένα κοινό χαρακτηριστικό: δυνατές ερμηνείες από έναν άνθρωπο που έχοντας σαν αφετηρία τις φωνές του Καζαντζίδη και του Μπιθικώτση, εξελίχθηκε σε έναν σπουδαίο λαϊκό ερμηνευτή, δημιουργώντας μια δική του ερμηνευτική σχολή η οποία για τέσσερις δεκαετίες αποτέλεσε σημείο αναφοράς.

Διαδήλωση επαναστατών ναυτών στο Κίελο, Νοέμβρης 1918

Στην περίοδο της «Δημοκρατίας» της Βαϊμάρης (1919-1933) θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 1-3μμ στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM, οπότε και θα μεταδοθεί το (α) μέρος του αφιερώματος. Το (β) μέρος του αφιερώματος θα μεταδοθεί την Κυριακή 1 Απριλίου.

Το τελευταίο διάστημα έχουν πυκνώσει οι αναφορές των αστών πολιτικών, δημοσιογράφων και δημοσιολόγων στην «Δημοκρατία» της Βαϊμάρης, το «τέλος» της οποίας προήλθε -σύμφωνα με την άποψη που επιχειρούν να επιβάλλουν στην συνείδηση της εργατικής τάξης- από την δράση των «άκρων».

Διαστρεβλώνοντας την ιστορία, οι φωνές αυτές των αστών, θέλουν από τη μια να τρομοκρατήσουν τον λαό, επικαλούμενοι «κινδύνους» για την «δημοκρατία» από την δράση των «άκρων», ενώ ταυτόχρονα επιχειρούν να ταυτίσουν την δράση του οργανωμένου ταξικού εργατικού κινήματος με την δράση διαφόρων ομάδων προβοκατόρων, εθνικιστών, παρακρατικών που χρησιμοποιούνται ως μοχλός στήριξης της καπιταλιστικής εξουσίας.

Με τον όρο «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» αναφερόμαστε στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε στην Γερμανία στις 28 Φλεβάρη 1919, μετά την ήττα της προλεταριακής επανάστασης του Νοέμβρη 1918-Γενάρη 1919.

Η «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» και με πολιτικά όργανα τις κυβερνήσεις αστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, ενίοτε και με συγκυβερνήσεις, και έχοντας ως στόχο την διάσωση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, υπήρξε από την αρχή ένας συμβιβασμός προκειμένου να «ισορροπήσει» ο λυσσαλέος ανταγωνισμός μεταξύ διαφόρων μερίδων του κεφαλαίου στην Γερμανία.

Ταυτόχρονα στο διάστημα αυτό, η προδοσία της εργατικής τάξης εκ μέρους της «επίσημης» σοσιαλδημοκρατίας που είχε ξεκινήσει με την στάση που αυτή κράτησε στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, ολοκληρώθηκε με μια τεράστια επιχείρηση πρόσδεσης των λαϊκών μαζών στα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Από την άλλη η αστική τάξη -μέσω του Συντάγματος της Βαϊμάρης- προχώρησε σε ορισμένες μεταρρυθμίσεις, όπως η γενίκευση του δικαιώματος ψήφου σε όλους τους «πολίτες» μιας και αυτοί κρίθηκαν «ώριμοι» για κάτι τέτοιο, ειδικά αφότου προδομένοι από την σοσιαλδημοκρατία της Β Διεθνούς, σύρθηκαν υπάκουα στο σφαγείο του Α Παγκοσμίου Πολέμου για να αλληλοσφαχθούν με τα ταξικά τους αδέλφια για τα συμφέροντα των βιομηχάνων και των χρηματιστών.

Ταυτόχρονα η αστική τάξη θωράκιζε το καθεστώς της με «δικαιώματα» περί αναστολή των συνταγματικών ελευθεριών που παραχωρούσε στον πρόεδρο της «δημοκρατίας», «δικαιώματα» που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον για την καταστολή του εργατικού κινήματος και το πέρασμα, τελικά, στην ανοιχτή φασιστική δικτατορία των Ναζί, όταν η αστική τάξη έκρινε πως αυτό το καθεστώς εξυπηρετούσε καλύτερα τα ταξικά της συμφέροντα και τις ιμπεριαλιστικές της επιδιώξεις.

Σε μελοποιημένη ποίηση του Κώστα Βάρναλη, από τους Θεόδωρο Αντωνίου, Αθανάσιο Ζέρβα, Δημήτρη Θέμελη, Θοδωρή Καραθόδωρο, Ντίνο Κωνσταντινίδη, Χρήστο Σαμαρά και Κυριάκο Σφέτσα, θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 1-3 μμ στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Η λάμψη από το «Φώς που καίει» εξακολουθεί να καταυγάζει τα σκοτάδια των καιρών μας, γιατί η φλόγα του τρέφεται από το μέλλον, από τους επαναστατικούς σεισμούς που μέλλονται για να ‘ρθουν.

Με το πολύπλευρο έργο του, επαναστάτης, κομμουνιστής και οδηγητής του λαού μας, αθυρόστομος και τρυφερός, σατιρικός και λυρικός, χθόνιος και ουράνιος, ο Κώστας Βάρναλης είναι από τους κορυφαίους εκφραστές στην λογοτεχνία μας, της εποχής της ανατροπής του καπιταλισμού και του περάσματος στον σοσιαλισμό που άνοιξε με την Οκτωβριανή Επανάσταση και συνεχίζεται όσο κι αν ουρλιάζουν οι λύκοι.

Ο κορμός της πορείας του ποιητή είναι συνδεδεμένη με το ΚΚΕ και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Γεννημένος το 1884 στον Πύργο της Βουλγαρίας, ο Κώστας Βάρναλης μεγάλωσε σε εποχή μεγάλων κοινωνικών θυελλών και τεράστιων πολιτικών ανακατατάξεων.

Μεγαλωμένος σε ένα περιβάλλον «αδιάκοπου πατριωτικού παροξυσμού» και «θρησκευτικής μισαλλοδοξίας» ο Βάρναλης έρχεται στην «εθνική εστία» το 1902 και ως φοιτητής στρέφεται αμέσως στο «νέο» παίρνοντας κατ’ αρχήν μέρος στου αγώνες των δημοτικιστών. Το 1903 κυκλοφόρησε η πρώτη του συλλογή με τον τίτλο «Κηρήθρες», Ακολούθησε το εξαιρετικά τολμηρό ποίημα «Θυσία» και στη συνέχεια ως υπότροφος για σπουδές στο Παρίσι δημοσιεύει, το 1919, τον «Προσκυνητή», το πρώτο και ταυτόχρονα τελευταίο άσμα του ιδεαλισμού του.

Η πτώση της κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου σήμανε και την διακοπή της υποτροφίας του Βάρναλη, ο οποίος επιστρέφοντας στην Αθήνα, δημοσιεύει το 1921 το ποίημά του «Μοιραίοι» και το 1922, με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας, το ποίημα-τομή της πνευματικής του πορείας και δημιουργίας, το «Φως που Καίει».

Τρία μόνο χρόνια μετά τον «Προσκυνητή», ο Κώστας Βάρναλης διάνυσε ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του ελληνισμού, αντιλαμβανόμενος τόσο υπό το βάρος των τρομακτικών ιστορικών γεγονότων, όσο και υπό την επίδραση του Μαρξισμού και της Οκτωβριανής Επανάστασης, την αντιδραστικότητα της αστικής τάξης αφ’ ενός και αφ’ ετέρου την εμφάνιση στο προσκήνιο της ελληνικής ιστορίας της νεαρής εργατικής τάξης οργανωμένης στο μαρξιστικό-λενινιστικό της Κόμμα, το ΚΚΕ.

Απολύεται οριστικά από την Μέση Εκπαίδευση το 1926 και συνεχίζει να εργάζεται ως δημοσιογράφος, ποιητής και πεζογράφος.

Ο Κώστας Βάρναλης συμμετείχε με την οξύτατη πένα του και την προσωπική του στάση σε όλους τους αγώνες της εργατικής τάξης, και του ΚΚΕ.

Ακόμα και στην ένατη δεκαετία της ζωής του δεν σταμάτησε να αγωνίζεται κατά της χούντας.

«Έφυγε» πλήρης ημερών στις 16 Δεκέμβρη 1974 έχοντας πολεμήσει σε όλη του την ζωή «αυτή την ζήση που τη μισούμε», έχοντας παλέψει να ξυπνήσει «το θύμα, το ψώνιο» για «να ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς» και έχοντας κατακτήσει την υψηλότερη τιμή: Να τον θεωρήσει το συνειδητό προλεταριάτο οδηγητή των αγώνων του.

Ένα αφιέρωμα στο μοναδικό, στην κατεχόμενη από τους φασίστες Ευρώπη, φαινόμενο των «σαλταδόρων» θα είναι το περιεχόμενο της εκπομπής «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 1-3 μμ στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Αν και ο όρος «σαλταδόρος» στη διάρκεια δεκαετιών είναι μάλλον κακόφημος, εντούτοις με αυτόν αναφερόμαστε στη διάρκεια της φασιστικής Κατοχής στην Ελλάδα, σε εκείνους τους ατρόμητους πιτσιρικάδες που οδηγημένοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης «σάλταραν» στα καμιόνια των κατακτητών που μετέφεραν τρόφιμα, πετώντας στο δρόμο κουραμάνες για τους ανθρώπους που λιμοκτονούσαν.

Άλλες φορές έπαιρναν μαζί τους όσα τρόφιμα μπορούσαν να κουβαλήσουν και εκείνο το βράδυ η πεινασμένη λαϊκή γειτονιά ξανάσαινε για μια στιγμή, γιατί δεν κρατούσαν τίποτα κρυμμένο, απλά, φυσικά, όπως ζούσαν οι λαϊκές οικογένειες μοίραζαν τα τρόφιμα, πρώτα-πρώτα στα ορφανεμένα σπίτια και σε όσους είχαν ανάγκη.

Ο πιο μαύρος χειμώνας της Κατοχής ήταν σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες εκείνος του 1941-1942, όταν οι Ναζί και οι μαυραγορίτες εξαφάνισαν όλα τα τρόφιμα από την Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα, καταδικάζοντας έναν ολόκληρο λαό σε γενοκτονία.

Η πείνα και το ένστικτο της επιβίωσης οδήγησαν αυτά τα παιδιά στο να αναπτύξουν μηχανισμούς αντίστασης και επιβίωσης.

Μικροκατεργαραίοι σαν παιδιά της γειτονιάς, επιστράτευσαν μυαλά-ξυράφια και κορμάκια με ευελιξία αίλουρου για να ζήσουν. Συγκρότησαν ομάδες ανά περιοχή, οργάνωσαν κρυψώνες, συνδέθηκαν με την Αντίσταση, παραδίδοντας στην Οργάνωση, όπως έλεγαν το ΕΑΜ, όπλα που καμιά φορά αποτελούσαν μέρος της λείας τους.

Παιδιά της γειτονιάς που η ανάγκη τα οδήγησε να «χαρτογραφήσουν» με άλλο μάτι τους δρόμους που πριν την Κατοχή έπαιζαν, εντόπισαν τις «παγίδες» για τα καμιόνια που συνήθως ήταν ανηφόρες ή διασταυρώσεις του δρόμου με τις ράγες του τραίνου, καθώς εκεί τα φορτηγά «έκοβαν» ταχύτητα.

Τα ονόματά τους είναι ζωντανά ακόμα στους συντρόφους τους της γενιάς τους, για τους υπόλοιπους είναι ξεχασμένα στα λασπωμένα σοκάκια των ανατολικών συνοικιών και των φτωχογειτονιών του Πειραιά.

Αξίζει όμως να θυμόμαστε και αυτή την πλευρά του λαϊκού αγώνα, γιατί και σε αυτή την πάλη για ζωή, πολλά παιδιά ξεψύχησαν από σφαίρες φασιστών, για ένα καρβέλι ψωμί και για ένα πακέτο μακαρόνια

Τη Κυριακή 13/11 η METALΜΟΡΦΩΣΗ φιλοξενεί ένα απο τα πιο ιστορικά σχήματα του Ελληνικού underground black metal,τους Chained And Desperate. Θα μας μιλήσουν για την εικοσαετή καριέρα τους στο χώρο αλλά και την πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους «Divine Authority Abolishment».

«Ποιητική αδεία», Κυριακή 16 Οκτωβρίου στη 1 μ.μ. με το Γιώργο Μηλιώνη.

«Εδώ είναι ένας λαός τρανταχτός, που πέρασε δια πυρός και σιδήρου από το γιαταγάνι του Γιουσούφ αράπη και από το σκοινί του πατρο-Κοσμά. Αυτόν το λαό φωτογραφίζω» έλεγε ο σπουδαίος φωτογράφος, λαϊκός καλλιτέχνης και αγωνιστής Κώστας Μπαλάφας στον οποίο θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 1-3 μμ στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Ο Κώστας Μπαλάφας γεννήθηκε το 1920 στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από φτωχούς γονείς αγρότες, και σε ηλικία έντεκα ετών βρέθηκε στην Αθήνα και ρίχτηκε στην βιοπάλη και πηγαίνοντας παράλληλα σε νυχτερινό σχολείο. Το 1936 σπούδασε στην Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, μετεκπαιδεύτηκε ένα χρόνο στην Ιταλία, ενώ ο πόλεμος και η Κατοχή τον βρήκαν στα Γιάννενα ως υπάλληλος της ίδιας σχολής.

Σε ηλικία 13 ετών με αφορμή μια επίσκεψη συγγενών του αφεντικού του από τις ΗΠΑ, είδε για πρώτη φορά φωτογραφική μηχανή στην ζωή του και όταν κατάλαβε τι μπορεί να κάνει με αυτό το «μηχάνημα» μαγεύτηκε.

Στη διάρκεια των σπουδών του στα Γιάννενα πούλησε το ρολόϊ του για να αποκτήσει μια «Κόντακ», ενώ ευρισκόμενος στην Ιταλία την αντικατέστησε με μια «Ρομπότ» με την οποία έμελλε ν’ απαθανατίσει την πορεία του ελληνικού στρατού προς το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή και τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο.

Τον Νοέμβρη του 1940 ένα Ιταλικό βομβαρδιστικό κατερρίφθη στην Καλούτσιανη Ιωαννίνων και στα σκορπισμένα συντρίμμια του βρέθηκε ένα σφραγισμένο μεταλλικό κουτί με πολλά μέτρα αεροπορικού φιλμ, υλικό πολύτιμο, που ο Μπαλάφας απέκτσε με αντίτιμο μερικές οκάδες καλαμποκάλευρο! Πάνω σε αυτό το φιλμ αποτυπώθηκε ένα κομμάτι της Ιστορίας.

Το 1942 ο Κώστας Μπαλάφας συνελήφθη και δικάστηκε από στρατοδικείο στο Μεσολόγγι τρεις μήνες φυλακή με αναστολή, και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο 85ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ.

Από το 1945 μέχρι το 1951 εργάστηκε ως διερμηνέας, επειδή γνώριζε καλά την αγγλική γλώσσα, σε μία βρετανική ομάδα μηχανικών, που έκανε αποκαταστάσεις συγκοινωνιών μετά τον πόλεμο. Με τον τρόπο αυτό γύρισε σχεδόν όλη την Ελλάδα και από τη θέση του αυτή βοήθησε πάρα πολύ κόσμο.

Το 1948 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και παράλληλα με την φωτογραφία ασχολήθηκε και με την γαλακτολογία, αλλά η επιθυμία του να σταδιοδρομήσει στο Γαλλικό Ινστιτούτο Παστέρ με υποτροφία δεν πραγματοποιήθηκε, λόγω των μη «εθνικοφρόνων» πολιτικών του πεποιθήσεων.

Το 1951 με κριτήριο τα προσόντα του προσελήφθη από την αμερικανική εταιρεία Ebasco, η οποία πέρασε στην τότε νεοϊδρυθείσα ΔΕΗ, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε ως προϊστάμενος του Τμήματος Ανατυπώσεων στο οποίο διέπρεψε.

Εργαζόμενος στη ΔΕΗ, φωτογράφισε ορισμένα έργα, με αποκορύφωμα την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Κρεμαστών του Αχελώου.

Επίσης ο Κώστας Μπαλάφας καθιερώθηκε και ως κάμεραμαν εργαζόμενος στις πρώτες πειραματικές τηλεοπτικές εκπομπές που έκανε η ΔΕΗ στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1960.

Ο άνθρωπος που όπως είπε «κεντρικός άξονας της θεματολογίας του είναι ο άνθρωπος και οι αντιδράσεις του στην ζωή», «έφυγε» πλήρης ημερών στις 10 Οκτωβρίου 2011.

Αποτίοντας φόρο τιμής στα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, 1-3 μμ,  στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM, θα είναι αφιερωμένη στις μεγαλειώδεις λαϊκές και νικηφόρες διαδηλώσεις της 24ης Φλεβάρη, 5ης Μάρτη, 25ης Μάρτη, 25ης Ιούνη και 22ας Ιούλη του 1943.

Γεννημένο στις 27 Σεπτέμβρη 1941 με μπροστάρη και ψυχή το ΚΚΕ, το ΕΑΜ συσπείρωσε στις γραμμές του την μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, ο οποίος μέσα από την οργανωμένη και συνειδητή πάλη με αμέτρητες θυσίες και άφθαστο ηρωϊσμό, τσάκισε τους φασίστες κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, και κατήγαγε μεγάλες νίκες.

Μία από τις σημαντικότερες ιδιαιτερότητες του ΕΑΜικού αγώνα ήταν ο συνδυασμός της ένοπλης πάλης του ΕΛΑΣ στα βουνά και τις πόλεις με την ανάπτυξη ενός μαζικότατου παλλαϊκού κινήματος που συνδυάζοντας όλες τις μορφές πάλης στην κυριολεξία έσωσε τον λαό από τον αφανισμό.

Κορυφαίες στιγμές του μαζικού αγώνα ήταν οι μεγάλες διαδηλώσεις των παραπάνω ημερομηνιών οι οποίες οργανώθηκαν και πραγματοποιήθηκαν με αποφάσεις της Επιτροπής Πόλης της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ και του ΕΑΜ Αθήνας μετά από έγκριση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ.

Με τις διαδηλώσεις της 24ης Φλεβάρη και της 5ης Μάρτη 1943 ο λαός της Αθήνας με την γενική του απεργία, την μεγαλειώδη διαδήλωση, την κατάληψη του υπουργείου Εργασίας και την καταστροφή των αρχείων και των καταλόγων ονομάτων πέτυχε την οριστική ματαίωση της επιστράτευσης ελλήνων πολιτών προκειμένου να σταλούν για εργασία στην χιτλερική Γερμανία. Μερικά από τα καλύτερα παιδιά του λαού έπεσαν σε εκείνες τις διαδηλώσεις καθώς οι φασίστες κατακτητές χτύπησαν στο «ψαχνό» τους διαδηλωτές.

Στις 25 Μάρτη 1943 πάνω από 300.000 λαού διαδήλωσε ότι το 1821 έδινε το παρόν στους δρόμους της Αθήνας. Η ανοιχτή εκείνη πολιτική διαδήλωση βάφτηκε στο αίμα 32 νεκρών και 180 τραυματιών.

Στις 23 Ιούνη 1943, 400 χιλιάδες λαού κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ συγκρούστηκε με τους κατακτητές σε μια θυελλώδη διαδήλωση διαμαρτυρίας για τους αγωνιστές της Ακροναυπλίας και της Ανάφης που εκτελέστηκαν-σφαγιάστηκαν στο Κούρνοβο από τους ιταλούς και γερμανούς φασίστες κατακτητές. 40 αγωνιστές έπεσαν και 250 τραυματίστηκαν σε εκείνη την διαδήλωση.

Μετά από την καταγγελία-αποκάλυψη στον παράνομο «Ριζοσπάστη» της 18ης Ιούλη 1943 για επέκταση της βουλγαρικής φασιστικής κατοχής σε συμφωνία με τους Ναζί και την προδοτική κυβέρνηση Ράλλη, 500.000 χιλιάδες λαού συγκρούστηκαν με τους φασίστες από το πρωί μέχρι το σούρουπο της 22ας Ιουλίου δίνοντας στον αγώνα 53 νεκρούς και 280 τραυματίες.

Η μεγαλύτερη μαζική διαδήλωση της Αθήνας στα χρόνια της φασιστικής κατοχής ήταν και αυτή νικηφόρα, καθώς ο λαός με την συνειδητή, οργανωμένη και γι’ αυτό αδάμαστη πάλη του ματαίωσε την επέκταση της βουλγαρικής φασιστικής κατοχής.

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 5 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ!

Με το Τοτέμ (μεταλλεργάτη από τη ζώνη του Περάματος που κοροϊδεύει τον κόσμο ότι είναι ράπερ). Μέλος των PsyClinic TactiX (τώρα), επί σειρά ετών συνεργάτη των Active Member, πρώην μέλος των Brigada, Red Armada, Steel 440 & Antiterra, ενώ τα τελευταία χρόνια κάνει solo πράγματα, παντρεύοντας το αγαπημένο του Low Bap με την Nerdcore και τον πολιτικό στίχο (it happens). Τον Ιούλιο του 2011 κυκλοφόρησε και το πρώτο του solo LP (που μπορείτε να βρείτε στο www.psyclinictactix.webs.com) με τίτλο «Θαμμένος Μπρούμυτα».

Ο συγκεκριμένος κύριος («κύριος» που λέει ο λόγος) μαζεύει Hip Hop βινύλιο από την τρυφερή ηλικία των 10 ετών (το μακρινό 1991), και παρακολουθεί τα δρώμενα του Low Bap από το 1995. Με αυτά σαν βάση, θα διαλέγει μουσικές. Ελπίζουμε δηλαδή να διαλέγει μουσικές, γιατί όποτε βρίσκει ανοιχτό μικρόφωνο του δίνει και καταλαβαίνει! Με 2 τραγούδια έκανε 1 ώρα live επί σειρά ετών ο ανεκδιήγητος! Τέλος πάντων, να μη σας τα πολυλογούμε, η εκπομπή μπορεί να περιέχει από καλεσμένους έκλειψη (σαπλάηζ!) μέχρι θεματικές εκπομπές (αυτοσχεδιασμοί, αυτοματισμοί, αύτομποτς μεταμορφωθείτε!).

«Ποιητική αδεία». Κυριακή 18 Αυγούστου στη 1 μ.μ., με το Γιώργο Μηλιώνη.

Στον σπουδαίο έλληνα αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 1-3 το μεσημέρι στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Ο Άρης Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1913 και σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Μονάχου από το 1931 ως το 1936 ερχόμενος σε άμεση επαφή με τις απόψεις του μοντέρνου κινήματος της Αρχιτεκτονικής.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1936 και εργάσθηκε για μερικά χρόνια στην Πολεοδομική Υπηρεσία της πόλης των Αθηνών και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο υπουργείο Δημοσίων Έργων.

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα πέρα από την επαγγελματική του απασχόληση σε μια προσπάθεια μελέτης και καταγραφής του έξω χώρου, ταξίδεψε στην ελληνική ύπαιθρο και σκίτσαρε αδιάκοπα τα κτίσματα της λαϊκής και ανώνυμης αρχιτεκτονικής συγκροτώντας ένα είδος ημερολογίου, από τις Κυκλάδες (Μύκονο, Δήλο), την ηπειρωτική Ελλάδα (Ήπειρος) μέχρι τις γειτονιές της Αθήνας (Αναφιώτικα, Βύρωνας, Καισαριανή) και του Πειραιά (Δραπετσώνα, Κοκκινιά).

Εκείνη την εποχή, ένας άλλος μελετητής της παράδοσης υπήρξε ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης, ο οποίος ως καθηγητής της Αρχιτεκτονικής σχολής του Ε.Μ.Π. ζήτησε από τον Άρη Κωνσταντινίδη να γίνει βοηθός του.

Ανάμεσα στις απόψεις των δύο αρχιτεκτόνων δημιουργήθηκε μια αντιπαράθεση καθώς ο Κωνσταντινίδης υποστήριζε ότι η μελέτη της παράδοσης δεν αφορά την εξωτερική μορφή, αλλά την εσωτερική δομή του κτιρίου. Ο ίδιος ήταν αντίθετος στην «μεταφορά» μορφών του παρελθόντος όταν δεν υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο.

Ο Κωνσταντινίδης θεωρούσε την Αρχιτεκτονική ως κοινωνικό λειτούργημα και η απασχόλησή του με τα μεγάλα προβλήματα της εποχής τον οδήγησε στις θέσεις του προϊσταμένου του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας από το 1955 ως το 1957 και του προϊσταμένου της Τεχνικής Υπηρεσίας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού από το 1957 ως το 1967.

Ο Άρης Κωνσταντινίδης ήταν ο πρώτος αρχιτέκτονας στην Ελλάδα που εισήγαγε αποτελεσματικά και σε μεγάλη κλίμακα στα δημόσια έργα την έννοια της τυποποίησης στην σύνθεση και την κατασκευή. Επίσης στα χρόνια αυτά σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή σειράς εργατικών κατοικιών και ξενοδοχείων. Μια σειρά των περίφημων «Ξενία» του ΕΟΤ, τα οποία εγκαταλείφθηκαν από το «κράτος» είναι δικής του έμπνευσης.

Η αρχιτεκτονική του χαρακτηρίζεται από την προσήλωση στην άνετη λειτουργικότητα των χώρων, την ένταξη του κτιρίου στο φυσικό του περιβάλλον, την κατασκευαστική αρτιότητα και την ανάδειξη της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του κάθε υλικού που χρησιμοποιείται στην κατασκευή.

Κατάφερε έτσι να χτίζει κτίρια που σύμφωνα με μια δική του έκφραση ήταν «Δοχεία Ζωής».

Ο άνθρωπος που θεωρούσε σημαντική για την Τέχνη της Αρχιτεκτονικής, την ποίηση του Διονυσίου Σολωμού, αυτοκτόνησε στις 16 Σεπτεμβρίου 1993.

Ενα μεγάλο αφιέρωμα στο Στέλιο Καζαντζίδη θα μεταδώσει σε δύο μέρες, Τετάρτη και Πέμπτη, ο «902 Αριστερά στα FM».

Την Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου, από τις 8 το βράδυ ως τις 12 τα μεσάνυχτα θα μεταδοθεί μια τετράωρη εκπομπή για τη ζωή και τα τραγούδια του Στέλιου. Ο Πάρης Μήτσου, ο Αρης Νικολαϊδης, ο Αλέκος Δεληγιάννης και ο Δάνης Παπαβασιλείου μιλούν για τα πρώτα χρόνια του μεγάλου βάρδου στη προσφυγογειτονιά της Νέας Ιωνίας, τα πρώτα βήματα του στο τραγούδι, την πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία, τη δεκαετία του ’60, τη χρυσή δεκαετία του λαϊκού τραγουδιού και του Καζαντζίδη, τη συνάντηση του με τον Μίκη Θεοδωράκη, το Μάνο Χατζηδάκι και τους άλλους μεγάλους συνθέτες του «έντεχνου» τραγουδιού. Αναφέρονται ακόμη στο κοινωνικό περιεχόμενο των τραγουδιών του Καζαντζίδη, στον αγώνα του για την κατάργηση του μαύρου καθεστώτος των εταιρειών στο χώρο της μουσικής, αλλά και στη θριαμβευτική του επανεμφάνιση μετά τη δικτατορία. Ολα αυτά με το όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια ώστε να δοθεί ο χρόνος να ακουστούν οι αθάνατες επιτυχίες του τραγουδιστή που έκφρασε με τον πιο αυθεντικό τρόπο το παράπονο και τις αγωνίες ενός ολόκληρου λαού.

Την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου στις 10 το βράδυ, από το στούντιο του «902 Αριστερά στα FM», ο Γιάννης Ντουνιάς και ο Αλέκος Δεληγιάννης, με την ορχήστρα του Χρήστου Βιδινιώτη, θα τραγουδήσουν μεγάλες επιτυχίες του Στέλιου Καζαντζίδη. Την εκπομπή θα παρουσιάσουν ο Πάρης Μήτσου και ο Αλέκος Δεληγιάννης.

Φαϊρούζ

«Ποιητική αδεία», Κυριακή 28 Αυγούστου, στη 1.μ. Με το Γιώργο Μηλιώνη

Αμάλια Ροντρίγκεζ

Στις δύο μοναδικές φωνές της Φαϊρούζ και της Αμάλια Ροντρίγκεζ θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 1-3 στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Η μικρή Νουχάντ Χαντάντ –αυτό είναι το πραγματικό όνομα της Φαϊρουζ- που γεννήθηκε το 1935 σε μια φτωχή χριστιανική οικογένεια του Λιβάνου ήταν ένα δειλό κορίτσι και ίσως ποτέ να μην φανταζόταν ότι θα γινόταν η «ποιήτρια της φωνης» και μια από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές παγκοσμίως.

Μόνο στις σχολικές γιορτές τραγουδούσε με μια φωνή «παράξενη» λες κι είχε βγει από τα μαγικά παραμύθια με τα οποία μεγάλωναν τα παιδιά.

Την δειλία και την μοναξιά της στο σχολείο αναπλήρωνε η συντροφιά της γιαγιάς της σε ένα χωριό στα βουνά του Λιβάνου. Η απλή ζωή του χωριού γοήτευε τη μικρή Νουχάντ, η οποία κατά τη διάρκεια της ημέρας βοηθούσε τη γιαγιά της στις δουλειές του σπιτιού και αυτό που θυμάται με νοσταλγία είναι οι διαδρομές που έκανε στην κοντινότερη πηγή για να φέρει νερό, μία απόσταση την οποία διένυε πάντα τραγουδώντας. Τα βράδια, με το φως των κεριών, η γιαγιά της της έλεγε ιστορίες κυρίως εμπνευσμένες από το ταξίδι της στην Αμερική.

Ο πρώτος ο οποίος αντιλήφθηκε το ταλέντο της ήταν ο Μοχάμεντ Φλαϊφέλ, ένας γνωστός μουσικός και καθηγητής της λιβανέζικης Ακαδημίας Μουσικής, ο οποίος έτυχε να παρακολουθήσει τη σχολική γιορτή τον Φεβρουάριο του 1950. Ενθουσιάστηκε με την φωνή της και της πρότεινε μαθήματα, στα οποία άρχισε να πηγαίνει συνοδευόμενη από τον αδελφό της προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις του πατέρα της.

Παρόλη την φτώχεια της οικογένειάς της, ο πατέρας της, από την άλλη, κάποια μέρα έκανε δώρο στην κόρη του ένα ραδιόφωνο- τεράστιο έξοδο για τα δεδομένα της εποχής- προκειμένου να ακούει την μουσική που τόσο της άρεσε.

Από το ραδιόφωνο ξεκίνησε και η ίδια για να κατακτήσει με την «τυρκουάζ» φωνή της τον κόσμο ολόκληρο.

Στην δεκαετία του ’20 η ζωή στο λιμάνι της Λισαβόνας ήταν δύσκολη για την Αμάλια Ροντρίγκεζ. Ο πατέρας της ήταν ναυτικός και η φτώχεια την ανάγκασε μαζί με την αδελφή της να πουλά φρούτα στην αγορά δίπλα στο λιμάνι, τραγουδώντας τα «φάντος» τα τραγούδια-ψηφιδωτά όλων των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Αυτά τραγούδησε επί 60 ολόκληρα χρόνια –από το 1939 που ξεκίνησε «επίσημα» ως το τέλος της ζωής της το 1999.

Μέσα στα χρόνια αυτά η Ροντρίγκεζ λατρεύτηκε τόσο στην Πορτογαλία, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, ως η «βασίλισα» των «φάντος» που όπως είπε η ίδια «είναι το μυστήριο της ζωής, του έρωτα, του θανάτου».

«Ποιητική αδεία», Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου, ώρα 1.μ.μ.  με τον Γιώργο Μηλιώ νη.

Σε μια από τις μεγαλύτερες φωνές του ελληνικού τραγουδιού, στον Γιώργο Παπασιδέρη, θα είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης, την Κυριακή 1-3 μμ στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Γεννημένος στην Σαλαμίνα στις 14 Σεπτεμβρίου 1902 το τρίτο από τα εννιά παιδιά της οικογένειάς του, ο Γιώργος Παπασιδέρης ασχολήθηκε από μικρός σε βαριές δουλειές, όπως αγρότης, ναύτης σε εμπορικά καράβια και καϊκια, και αργότερα καραγωγέας.

Ταυτόχρονα τραγουδούσε, όπως όλος ο κόσμος, όμως η φωνή του είχε κάτι το ιδιαίτερο το οποίο πρόσεξε ο λαουτιέρης Σιδέρης Ανδριανός ο οποίος και σύστησε τον Παπασιδέρη στην εταιρεία δίσκων Columbia.

Μία ακρόαση ήταν αρκετή ώστε ο Παπασιδέρης να «μπει» στην δισκογραφία σε ηλικία 26 ετών και η πρώτη του ηχογράφηση έγινε στην Ελλάδα με την «μήτρα» του δίσκου να μεταφέρεται κατόπιν στις ΗΠΑ –εδώ δεν υπήρχε εργοστάσιο- και να επιστρέφει ως «δίσκος» 78 στροφών το 1929.

Ο Γιώργος Παπασιδέρης είχε τεράστιες φωνητικές δυνατότητες και ως τραγουδιστής δεν κουραζόταν ποτέ. Ο ίδιος έχει ηχογραφήσει περί τα 2000 τραγούδια εκ των οποίων στα 1000 περίπου έχει γράψει στίχους ο ίδιος. Τα υπόλοιπα είναι παλιά δημοτικά τραγούδια άλλα από τα οποία τραγούδησε αυτούσια διασώζοντάς τα έτσι από την λήθη, ενώ σε άλλα που ως τις μέρες του έφθασαν με την μορφή σκόρπιων δίστιχων τα συμπλήρωσε με δικούς του στίχους.

Το 1940 συνέβαλε στην εμψύχωση των ελλήνων στρατιωτών που πολεμούσαν τους φασίστες Ιταλούς επιδρομείς, ενώ στη διάρκεια της Κατοχής, κάποιο βράδυ οι Ιταλοί κατακτητές τον ξυλοκόπησαν άγρια στο κέντρο «Έλατος» στην Ομόνοια όπου τραγουδούσε.

Ως τραγουδιστής επισκέφθηκε όλες τις περιοχές της Ελλάδας και τραγούδησε σε πανηγύρια και άλλες εκδηλώσεις, ενώ άλλη μια προσφορά του στο τραγούδι ήταν το γεγονός ότι όπου εντόπιζε ταλέντα τα έφερνε στην Αθήνα και τα βοηθούσε να μπουν στην δισκογραφία, ηχογραφώντας δίσκο μαζί τους.

Η φωνή του Γιώργου Παπασιδέρη έμεινε αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου, γι’ αυτό και τραγουδούσε μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Η τελευταία φορά που τραγούδησε ήταν στα Τρίκαλα της Κορινθίας, στις 14 Σεπτεμβρίου 1977 (την μέρα των γενεθλίων του!) στο πανηγύρι.

Ο κορυφαίος του δημοτικού μας τραγουδιού «έφυγε» στις 8 Οκτωβρίου 1977 στο νησί που γεννήθηκε και έζησε.

«Ποιητική αδεία». Κυριακή 11/9 στη 1 μ.μ. με το Γιώργο Μηλιώνη.

Πτυχές του εξαιρετικά σημαντικού έργου της μουσικού και εθνογράφου Μέλπως Λογοθέτη-Μερλιέ θα επιχειρήσει να προσεγγίσει η εκπομπή «Ποιητική Αδεία» που επιμελείται και παρουσιάζει ο Γιώργος Μηλιώνης την Κυριακή 1-3 μμ στον 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM.

Η Μέλπω Λογοθέτη γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1889, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί από μικρή πήρε μαθήματα πιάνου από την Σοφία Σπανούδη. Μετά τον θάνατο του πατέρα της εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Γενεύη, παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1913. Την περίοδο 1914-1919 διορίστηκε καθηγήτρια Ιστορίας της Μουσικής στο Ωδείο Πειραιώς, διδάσκοντας παράλληλα στο Ωδείο Αθηνών, ενώ το 1917 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο «Μπετόβεν» το οποίο ήταν και η πρώτη βιογραφία του μέγιστου μουσουργού στα ελληνικά.

Μετά το τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου πήγε στο Παρίσι για ανώτερες μουσικές και φιλολογικές σπουδές και σπούδασε μουσικολογία, ενώ στο διάστημα 1919-1924 συνεργάστηκε με τον ελληνιστή Υμπερ Περνό ως βοηθός του στην διδασκαλία των Νέων Ελληνικών στο Νεοελληνικό Ινστιτούτο της Σορβόνης.

Το 1923 η Μέλπω παντρεύτηκε τον Γάλλο ελληνιστή, φιλόλογο και ιδρυτή του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών Οκτάβιο Μερλιέ και επέστρεψε μαζί του στην Ελλάδα το 1925.

Από το 1929 η Μέλπω Μερλιέ άρχισε να ασχολείται με το έργο της συλλογής και ηχογράφησης της δημοτικής μουσικής που κατέληξε στην μνημειώδη έκδοση από τον Οίκο Pathe, 222 δίσκων των 78 στροφών με 595 τραγούδια και 66 εκκλησιαστικές μελωδίες. Επικεφαλής –συμβολικά-εκείνης της προσπάθειας ετέθη ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος μάλιστα ηχογράφησε με την φωνή του δύο ριζίτικα τραγούδια, σπανιότατο ηχητικό ντοκουμέντο, το οποίο θα ακουστεί στην διάρκεια της εκπομπής.

Τα τραγούδια που ηχογράφησε η Μερλιέ προέρχονται από όλες τις περιοχές του Ελληνισμού. Επίσης η ίδια με ιδιαίτερη φροντίδα επεδίωξε να καταγράψει την δημοτική μουσική της Καππαδοκίας και του Πόντου.

Στα πλαίσια εκείνης της προσπάθειας ίδρυσε τον «Σύλλογο Δημοτικών Τραγουδιών» ο οποίος το 1935 μετονομάστηκε σε «Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο» και από το 1948 σε «Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών».

Στην περίοδο 1945-1970 η Μερλιέ ηχογράφησε πάνω από 1000 τραγούδια ενώ μελετώντας ως εθνογράφος εντόπισε 2163 οικισμούς και ερεύνησε 1375 από αυτούς καταγράφοντας στοιχεία για την γεωγραφία, τοπογραφία, γλώσσα, λατρεία, πρόσφατη ιστορία, κοινοτική και οικονομική ζωή, σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων.

Ταυτόχρονα συγκέντρωσε μνημεία λόγου και άλλα στοιχεία της συλλογικής ζωής του Μικρασιατικού Ελληνισμού, συγκροτώντας ένα επιβλητικό Αρχείο προφορικής παράδοσης μοναδικό στον κόσμο!

Το 1972 η Ακαδημία Αθηνών τίμησε την Μέλπω Μερλιέ και το «Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών» με το Βραβείο «Κώστα και Ελένης Ουράνη».

Η σπουδαία λαογράφος «έφυγε» στην Αθήνα το 1979.